Κοτοσαλάτα με γλιστρίδα

Ήθελα να την κάνω από την ώρα που τη διάβασα! Και τελικά σήμερα την έφτιαξα! πρόσθεσα και δικά μου αλλά αφαίρεσα και δικά της! Έγινε μπουκιά και συγχώριο!!!!! Σαλάτα πλήρες γεύμα! Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο να φάει κανείς πέραν της σαλάτας αυτής για να νοιώσει πλήρης και χορτασμένος, πέραν λίγου τυριού που δεν έβαλα μέσα στη σαλάτα γιατί έχει κοτόπουλο! Για να δούμε τι έκανα!

Υλικά:

  • 3  μπούτια κότας σε κομμάτια μπουκιές, χωρίς κόκκαλο
  • 1 ματσάκι γλιστρίδα
  • 2 ντομάτες 
  • 1 κρεμμύδι
  • 1 σκελίδα σκόρδο
  • αλάτι, ελαιόλαδο, ξίδι σύμφωνα με τη γεύση μας
  • 1 κρίθινο παξιμάδι
  • 5 κουταλιές σούπας πράσινες ελιές χωρίς κουκούτσι (αλμυρές με ξίδι και λάδι)

Για τη μαρινάδα του κοτόπουλου:

  • χυμό ενός λεμονιού
  • 1 φλ. του ελληνικού καφέ ελαιόλαδο
  • 1 κ.γλ. ρίγανη
  • στη μύτη του κ.γλ. χονδρό αλάτι
  • 1 σκελίδα σκόρδο τριμμένη στον τρίφτη ή πολτοποιημένη

Πώς την έφτιαξα:

  1. Πριν κάνω οτιδήποτε έκοψα τα  μπούτια κότας σε κομματάκια μπουκιές και τους έβαλα τη μαρινάδα. Τα σκέπασα με μια ζελατίνα και τα έβαλα στο ψυγείο για 3 ώρες.
  2. Μόλις κόντευε η ώρα τους να βγουν από το ψυγείο και να τηγανιστούν έκοψα τα λαχανικά.
  3. Έπλυνα 2 ντομάτες και τις έκοψα μικρά κομμάτια. Τις έβαλα στην πιατέλα σαλάτας.
  4. Έπλυνα καλά τη γλιστρίδα και έκοψα τα φυλλαράκια της αφήνοντας στην άκρη τα κοτσάνια. (αυτά θα τα ζεματίσω και θα τα φάω με λεμόνι, λάδι και αλάτι)
  5. Καθάρισα ένα ξερό κρεμμύδι και το έτριψα στον χονδρό τρίφτη πετώντας το μισό ζουμί του. (Γι΄αυτό δεν φαίνεται στη σαλάτα)
  6. Καθάρισα κι έτριψα μια σκελίδα σκόρδο επίσης.
  7. Πρόσθεσα τις ελιές χωρίς κουκούτσια.
  8. Έβαλα λάδι, ξίδι και αλάτι σύμφωνα με τη γεύση μου.
  9. Τέλος πρόσθεσα το κρίθινο παξιμάδι το οποίο έσπασα με τα δάχτυλα σε μικρά κομμάτια. Δεν το έβρεξα καθόλου γιατί η σαλάτα μου ήταν ζουμερή, για να ρουφήξει τα υγρά της το παξιμάδι!.
  10. Ανακάτεψα καλά να πάνε κάτω τα κομμάτια παξιμαδιού και την άφησα στην άκρη.
  11. Έπιασα το κοτόπουλο, το στράγγιξα καλά από τη μαρινάδα του και το τηγάνισα σε καυτό ελαιόλαδο για 10 περίπου λεπτά γυρνώντας το συνέχεια για να τηγανιστεί παντού!
  12. Μόλις τηγανίστηκε το κοτόπουλο το πρόσθεσα στη σαλάτα που περίμενε και ανακάτεψα ξανά καλά.

Η πρωτότυπη συνταγή είναι εδώ.

Σαλάτα με ωμή γλιστρίδα

Τόσα καλά που κάνει η γλιστρίδα και που πρόσφατα τα έμαθα μπήκε στο καθημερινό μενού με διάφορους τρόπους! Μα να έχουμε στον κήπο σε αφθονία αυτό το χορταρικό και να το πετάμε;;;;;;; Αυτή τη φορά δεν τη ζεμάτησα! Την έβαλα όπως ήταν φρέσκια στη σαλάτα μου και πιστέψτε με είναι το ίδιο νόστιμη για να μην πω καλύτερη ωμή!!!! Αν η γλιστρίδα είναι από τον κήπο μας τα κοτσανάκια της είναι τρυφερά και τρώγονται άνετα ωμά! Για να δούμε τι έκανα!

Υλικά:

  • 2 μικρές ντομάτες
  • 1 σκελίδα σκόρδο
  • 30γρ. τυρί φέτα
  • 1 ματσάκι γλιστρίδα
  • Ελαιόλαδο, αλάτι και ξίδι όσο νομίζουμε
  • 1 κρίθινο παξιμάδι

Πώς την κάνουμε:

  1. Καθαρίζουμε και πλένουμε τις ντομάτες και τις κόβουμε μικρά κομμάτια, τις βάζουμε στο μπολ.
  2. Κόβουμε τη γλιστρίδα με τα χέρια σε μικρότερα κομμάτια και την προσθέτουμε.
  3. Σπάμε το τυρί με τα δάχτυλα και προσθέτουμε και αυτό.
  4. Προσθέτουμε την σκελίδα σκόρδου τριμμένη στον τρίφτη.
  5. Προσθέτουμε ελαιόλαδο, αλάτι και ξίδι όσο θέλει η γεύση μας και ανακατεύουμε.
  6. Τέλος βρέχουμε το παξιμάδι και το σπάμε με τα χέρια μέσα στο μπολ με την υπόλοιπη σαλάτα μας. Ανακατεύουμε καλά και απολαμβάνουμε!
  7. Μπορούμε να βάλουμε και ψιλοκομμένο κρεμμύδι αλλά εγώ δεν έβαλα!

Γλιστρίδα ή Αντράκλα + συνταγή για σαλάτα

Για να πω την αλήθεια μου το θεωρούσα αγριόχορτο!!!!!!! Γέμιζε ο κήπος παντού!!!! Τώρα βλέπω ότι είναι άγιο φυτό και πολύ καλό για τον ανθρώπινο οργανισμό!!!!!!! Ναι την ήξερα τη φράση «Γλιστρίδα έφαγες;» αλλά που να φανταστώ ότι είναι τόσο ωφέλιμη!!!!!


Η γλιστρίδα, ή αλλιώς αντράκλα (Portulaca oleracea), είναι ένα κοινό αγριόχορτο σε πολλούς τόπους της χώρας μας με μεγάλη ιστορία και πολλές χρήσεις.

Είναι δικοτυλήδονο φυτό της τάξης των καρυοφυλλωδών και της οικογένειας των πορτουλακιδών, με συγγενικό είδος το καλλωπιστικό νυχάκι (P. grandiflora). Η εξάπλωσή του είναι μεγάλη, από την Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, έως την Ινδία, τη Μαλαισία και την Αυστραλασία, την Ανατολική Ασία και τη Βόρεια Αμερική. Στις τελευταίες δύο περιοχές το φυτό έχει εισαχθεί, αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι στη Βόρεια Αμερική το φυτό φυόταν πριν τον Ευρωπαϊκό αποικισμό. Το φυτό μπορεί να βρεθεί σχεδόν παντού κατά τόπους, ιδίως συναντάται σε ξηρά εδάφη. Είναι πολύ ανθεκτικό στην ξηρασία και τις ασθένειες.
Είναι ένα εύκολα αναγνωρίσιμο φυτό. Είναι μονοετές μέσου ύψους 40 εκ. Οι βλαστοί του συχνά γέρνουν προς τα κάτω, είναι λείοι και σαρκώδεις με βλεννώδη χυμό (ίσως απ’αυτό οφείλεται το όνομα “γλιστρίδα”, κοκκινωποί εν μέρει ή ολόκληροι και διακλαδιστοί. Τα μικρά φύλλα φύονται εναλλάξ, είναι ωοειδή, και πυκνότερα στις διακλαδώσεις και στα άκρα των βλαστών. Τα άνθη φύονται στις κορυφές των βλαστών, είναι κίτρινα και μικροσκοπικά και διαρκούν μόνο λίγες ώρες το πρωί,. απ’αυτά σχηματίζεται ο καρπός, μια ξηρή κάψα που όταν ωριμάζει ανοίγει απελευθερώνοντας τους σπόρους οι οποίοι είναι εξαιρετικά ανθεκτικοί και μπορούν να μείνουν σε νάρκη στο έδαφος για πολλά χρόνια περιμένοντας τις κατάλληλες συνθήκες για να βλαστήσουν. Το φυτό ανθίζει και καρποφορεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξής του. Τα δύο τελευταία χαρακτηριστικά, μαζί με την αντοχή του στην ξηρασία και τις ασθένειες και την ταχεία ανάπτυξή του, το έχουν κάνει ένα από τα πλέον επιτυχημένα αγριόχορτα.

Η ιστορία του φυτού αυτού είναι πολύ μεγάλη. Ίχνη του έχουν βρεθεί σε προϊστορικούς κι αρχαιολογικούς χώρους στην Ελλάδα, ενώ ο Θεόφραστος το αναφέρει ως ένα από τα λαχανικά που πρέπει να σπαρεί την άνοιξη. Ο Διοσκουρίδης το χρησιμοποιούσε ως αντιφλεγμονώδες για τα μάτια, αναλγητικό για τους πονοκεφάλους, μαλακτικό και καταπραϋντικό, αντιπυρετικό (σε χυμό) κι επίσης έλεγε ότι μειώνει την επιθυμία για μοιχεία και παράνομη συνουσία.

Σήμερα το φυτό τρώγεται ωμό ή βρασμένο σε σαλάτες και χρησιμοποιείται ως υλικό και σ’άλλα φαγητά, όπως σούπες. Ωμό έχει μια χαρακτηριστική αλμυρόξινη γεύση ενώ βρασμένο είναι σαν τα βρασμένα χόρτα. Είναι εξαιρετικά θρεπτικό λαχανικό, με μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνη α, c, βιταμίνες β (λιγότερο), καροτενοειδή, ασβέστιο, μαγνήσιο, κάλιο, σίδηρο, κ.ά. Επίσης είναι το λαχανικό με την υψηλότερη περιεκτικότητα σε ωφέλημα ω3 λιπαρά οξέα. Τα αλκαλοειδή χρώματα που χρησιμοποιεί, η β-κυανίνη για το κοκκινωπό και η β-ξανθίνη για το κίτρινο έχουν αντιοξειδωτική δράση. Το φυτό μπορεί να συλλεγεί οποιαδήποτε εποχή για κατανάλωση. Εκτός από την άγρια μορφή του, υπάρχουν και περίπου 40 καλλιεργημένες ποικιλίες. Μερικές από τις ποικιλίες αυτές είναι τρυφερότερες και προτιμώνται.

Φαρμακευτικά, εκτός από τις χρήσεις που ανέφερε ο Διοσκουρίδης, έχει χρησιμοποιηθεί ως διουρητικό, τονωτικό κ.ά. Στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική χρησιμοποιείται κατά των μολύνσεων και των αιμορραγιών του ουροποιητικού, της δυσεντερίας κι εξωτερικά για ν’απαλύνει τσιμπήματα εντόμων και φιδιών. Εντούτοις, καμία από τις παραπάνω ιδιότητες δεν έχει ακόμα αποδειχθεί επιστημονικά. Είναι ωστόσο αποδεδειγμένο ότι η κατανάλωσή του είναι αποτελεσματική κατά του λειχήνα του στόματος.

Αν κι από πολλούς θεωρείται ως ενοχλητικό ζιζάνιο, δεν είναι άχρηστο φυτό. Εκτός από την αξία της γλιστρίδας ως τροφή, είναι και κατάλληλη τροφή για ζώα. Τα γουρούνια την τιμούν ιδιαίτερα και επίσης την τρώνε και τα κουνέλια. Ο πατέρας μου, που έχει ένα τεράστιο μπαλκόνι με πολλές γλάστρες, κάθε χρόνο έχει πρόβλημα με την υπερβολική γλιστρίδα. Εκτός του ότι μαζεύουμε για σαλάτα, τώρα έχω αρχίσει να δίνω και στα κουνέλια μου που φαίνεται να την τρώνε πολύ, αν και την προτιμούν λιγότερο από τ’αγρωστώδη, το άχυρο, το τριφύλλι και τ’αμπελόφυλλα.
Η γλιστρίδα επίσης παρέχει σκιά για πολλά φυτά κι ακόμα με το βαθύ ριζικό της σύστημα φέρνει πολλά θρεπτικά συστατικά στην επιφάνεια, τα οποία με το θάνατο και το σάπισμα των φυτών το χειμώνα ή με την κομποστοποίηση γίνονται διαθέσιμα στα καλλιεργούμενα φυτά.

Εάν υπάρχει γλιστρίδα στον τόπο σας, δε χρειάζεται να την καλλιεργήσετε, εκτός κι αν θέλετε να καλλιεργήσετε μια ήμερη ποικιλία. Εάν ωστόσο δεν υπάρχει και θέλετε νά’χετε, η καλλιέργειά της είναι πολύ εύκολη. Το φυτό πολλαπλασιάζετε με σπόρο ή μοσχεύματα. Ο σπόρος σπέρνεται την άνοιξη σε ανοιχτό μέρος στην επιφάνεια του εδάφους, γιατί η γλιστρίδα χρειάζεται φως για να βλαστήσει. Τα μοσχεύματα φυτεύονται οριζοντίως και σε μερικές μέρες ριζώνουν. Οι γλιστρίδες ως ευρποσάρμοστο είδος δε χρειάζονται πολλά για να ευδοκιμήσουν. Οποιοδήποτε ανοιχτό μέρος με απευθείας ήλιο και σχετικά ξηρό έδαφος είναι κατάλληλο. Το φυτό αναπτύσσεται ταχύτατα και μπορείτε να το μαζεύετε πολλές φορές το χρόνο. Να έχετε κατά νου ότι η γλιστρίδα εξαπλώνεται πολύ εύκολα χάρη στους μικροσκοπικούς κι ανθεκτικούς σπόρους της και μπορεί να φυτρώνει σε μέρη που δεν τη θέλετε. Γι’αυτό συλλέγετε τα φυτά πριν ανθίσουν από τα ανεπιθύμητα μέρη για να περιορίσετε την εξάπλωση του φυτού, και αν κομποστοποιείτε φυτικά υπολείμματα, βεβαιωθείτε ότι ο σωρός κομποστοποίησης έχει ανεβάσει αρκετά υψηλή θερμοκρασία εάν πρόκειται να κομποστοποιήσετε γλιστρίδα, ώστε να καταστραφούν οι σπόροι, αλλιώς μπορεί να επιβιώσουν.

 

Ζεματισμένη για 5 λεπτά γλιστρίδα με 2 κουταλιές ελαιόλαδο, μισό λεμόνι, λίγο αλάτι και λίγο ξίδι! Υπέροχη!

Και μια συνταγή για σαλάτα με γλιστρίδα:

Υλικά (Για 4 άτομα): 

  • -400 γρ. μπούτι κοτόπουλου (ξεκοκαλισμένο)
  • -200 γρ. γλιστρίδα
  • -500 γρ. ντομάτες
  • -100 γρ. αγγούρι
  • -50 γρ. κρεμμύδι
  • -1 σκελίδα σκόρδο
  • -2 λεμόνια (το χυμό τους)
  • -85 ml ελαιόλαδο
  • -Δυόσμο
  • -Μαϊντανό
  • -Ρίγανη
  • -Αλάτι
  • -Πιπέρι

Πώς τη φτιάχνουμε: 

  • Το προηγούμενο βράδυ χτυπάτε στο μπλέντερ τη ρίγανη, το σκόρδο, το χυμό από τα λεμόνια,  και τα 20 ml ελαιόλαδο.
  • Περιχύνετε με τη μαρινάτα το κοτόπουλο, που έχετε κόψει σε μπουκιές, και το αφήνετε στο ψυγείο να μαριναριστεί.
  • Την επομένη, το σουρώνετε καλά και το σοτάρετε σε δυνατή φωτιά με 45 ml λάδι για 8-10΄, ανακατεύοντας συχνά.
  • Έπειτα, καθαρίζετε τη γλιστρίδα και κόβετε τις ντομάτες, το αγγούρι και το κρεμμύδι.
  • Βάζετε όλα τα υλικά σε ένα μπολ και τα ανακατεύετε με ψιλοκομμένο δυόσμο και μαϊντανό, το υπόλοιπο ελαιόλαδο, αλάτι και πιπέρι.
 γλυστρίδα

Ψητές μελιτζάνες

Τόσο απλά! Τόσο θρεπτικά! Τόσο μα τόσο νόστιμα!!!!!!! Οι μελιτζάνες που μαζέψαμε από τον κήπο ψήθηκαν και φαγώθηκαν όπως τις βλέπετε στη πρώτη φωτογραφία! Όσες περίσσεψαν ανακατεύτηκαν με χειροποίητη μαγιονέζα και έγιναν μια υπέροχη μελιτζανοσαλάτα!!!! Και στις δύο φωτογραφίες η σκούρη σάλτσα είναι λαδόξιδο με σκόρδο!!!!

Αυτές κόπηκαν σε μπουκιές και φαγώθηκαν με τη φλούδα! Είναι τόσο τρυφερή από τον κήπο!!!

Υλικά:

  • Όσες μελιτζάνες θέλετε
  • Ελαιόλαδο όσο νομίζετε
  • Ξίδι μπαλσάμικο 1/4 του ελαιολάδου
  • και σκελίδες σκόρδου τριμμένες στον λεπτό τρίφτη όσες θέλετε
  • Δεν δίνω ποσότητες γιατί πάνε αναλογικά με την ποσότητα των μελιτζάνων που θα ψήσουμε, οπότε κανονίζετε!
Εδώ είναι καθαρισμένες από τη φλούδα τους και περιχυμένες με λαδόξιδο και σκόρδο.
Όσες δεν φαγώθηκαν ανακατεύτηκαν με χειροποίητη μαγιονέζα κι έγιναν μια υπέροχη μελιτζανοσαλάτα!

Πώς τις φτιάχνουμε:

  1. Κόβουμε τις μελιτζάνες στη μέση και τις τοποθετούμε σε ρηχό ταψί με τη φλούδα πάνω.
  2. Ψήνουμε περίπου 30 λεπτά στους 190 βαθμούς στις αντιστάσεις.
  3. Χτυπάμε σε ένα σέϊκερ ελαιόλαδο με ξίδι και σκόρδο τριμμένο καλά και περιχύνουμε τις μελιτζάνες!
  4. Αν θέλουμε να τις κάνουμε μελιτζανοσαλάτα με μαγιονέζα απλά ανακατεύουμε τις καθαρισμένες μελιτζάνες όπως είναι με τη σάλτσα τους με μια χειροποίητη μαγιονέζα που θα την κάνουμε λίγο αλμυρή και ξινή!
error: Content is protected !!